-
Droomhuis?
Boos was ik. ‘Waarom sta je daar nou te zwaaien? Ik wil helemaal niet dat je afscheid neemt. Je verhuist gewoon mee hoor,’ zei ik tegen hem. En toen werd ik wakker. Stilte online betekent meestal storm in het echte leven. En dat was het de afgelopen zes maanden ook. Ik schreef al dat we stevig aan het klussen waren in ons droomhuis. We hadden een kleine eindsprint nodig en er liggen zeker nog honderd klusjes, maar inmiddels zijn allebei onze huizen overgedragen en zitten we met zijn zevenen op de nieuwe stek. In de tussentijd nam ik ook afscheid van het huis waar ik geboren ben. De plek blijft…
-
I still cry
Een paar keer moest ik de afgelopen vakantie vertellen dat mijn man dood is. En dat dat alweer ruim vijf jaar geleden is. Ik kan dit eigenlijk best goed hoor, dat vertellen. Ik denk omdat ik het al zo vaak heb moeten vertellen dat het een automatisme wordt? Soms kan ik het zelfs zonder brok in mijn keel vertellen, alsof het me niets meer doet. En deze zomer begon ik daar echt wel aan te twijfelen, of het me nog wel wat doet. En daar schrik ik dan wel een beetje van. Vanaf begin juni tot as we speak, zijn we superdruk met het klaarmaken van ons nieuwe huis. Langzaam…
-
Hoe weduwe zijn je vakantie totaal anders maakt – deel 2
Reizen. Ik hield er van. Het avontuur, onderweg zijn, nieuwe mensen, andere culturen, de overweldigende schepping. Alex deelde die passie gelukkig en we gingen er samen of ieder voor zich regelmatig vandoor. Tot een jaar of negen geleden. Nog steeds gingen we wanneer de tijd of financiën het toelieten, maar het werd een hele onderneming. Met 1 kind ging nog wel. We namen haar mee naar Zuid Afrika en hadden de meest prachtige tijd. Maar met twee, later drie kinderen, dat was reizen next level. We beperkten de afstand tot Frankrijk of Italië. En sleepten ons een hernia aan kinderwagens, draagzakken, luiers, speelgoed en zwemvesten. En aan kinderen natuurlijk. Ik…
-
The five-year-itch?
Lieve Alex, Het was gisteren Vaderdag en het was gek, zó gek. Jouw kinderen verwenden hun bonuspapa. Ik was dankbaar voor hem en de wederzijdse liefde tussen hem en onze kinderen. We hadden het niet beter kunnen treffen. Maar waar ik gisteren trots was, ben ik vandaag (naast heel druk op het werk) enorm verdrietig. Want er waren geen lieve cadeautjes voor jou. Ja, die waren er wel, die liggen inmiddels op jouw graf. Er is wel een blauw gestreepte tuinstoel en een campingtafel in een holle ruimte. Er is beton, veel beton. Een kale fundering en mondkapjes tegen het stof. Mijn haar is grijzer dan ooit. Ik staar naar…
-
Interbellum
‘Het is alsof het er niet uit komt, alsof de echte klap nog moet komen.’ Ik ben aan de wandel met een vriendin. We wonen niet bij elkaar om de hoek, dus kozen we een plek min of meer halverwege om af te spreken met een idyllische setting: een prachtig kasteel. Je kind verliezen Nog maar kortgeleden verloor zij haar dochtertje, een paar dagen na de geboorte. Nu heb ik mijn portie verlies ook wel gehad, maar voor mij voelt ‘je kind verliezen’ gewoon als next level. Ik kan me er geen voorstelling van maken hoe zoiets voelt en hoe je daarmee dealt. Als dat al mogelijk is. Haar opmerking…
-
Stilte zegt genoeg
November is niet mijn maand. Ik ben stiller, trek me meer terug en weet vaak niet wat te zeggen als mensen me aanspreken. Het is de maand van de ‘dagen’. Dan heb ik er veel. Ik had mijn eerste date met Alex in november, ik ben in november ten huwelijk gevraagd. De middelste is jarig in november. En ook was het november toen Alex de diagnose longkanker kreeg. Verkering Vandaag is er ook weer zo eentje. En de hele dag heb ik me lopen afvragen wat ik er mee moest, met deze ‘dag’. Want ja, hoe belangrijk is hij eigenlijk nog? En ‘geldt’ deze dag nog wel als je inmiddels…
-
Hetzelfde shirt
De laatste zomerdagen zijn in aantocht. Normaal zou ik nu elke mogelijke minuut buiten zitten met een kop koffie of thee. De laatste stralen pakken. Maar ik ben veel binnen. Binnen voelt veiliger. Ik zit al weken slecht in mijn vel en sluit mezelf het liefst gewoon op. Kan natuurlijk niet. Fotoalbums Ik ben bezig met fotoalbums maken. Hard nodig, want mijn uitstelgedrag begon zo rond de peutertijd van mijn oudste. Het trekt alleen een flinke wissel op mijn humeur, energie en focus. Zeker nu de ‘rampjaren’ er aan komen. Ik beleef alles opnieuw wat er de afgelopen jaren is gebeurd, rondom de ziekte en het overlijden van Alex. Uren…
-
Accepteren moet je leren?
Misschien moet je er maar aan wennen dat niet meer alles kan wat je wilt, Peet. Dat accepteren is de makkelijkste weg. Die gedachte komt voorbij na drie dagen lang proberen mijn planning voor de komende weken rond te krijgen. Accepteren kun je leren, houd ik mezelf voor. Eenoudergezin Het is nu eenmaal zo. Ben jij de ouder in een eenoudergezin, dan kun je niet zomaar de deur uitlopen voor al je afspraken. Want de partner die dan thuisblijft om op de kids te passen, die is er dus niet. Vaak wonen die (ex-)partners elders, deel je de zorg. Wat ook allesbehalve fijn is, maar het geeft wel ruimte in…
-
Slotlied
Daar sta ik dan. Tussen vijf kinderen en met mijn lief drie stoelen verderop. Mijn linkerarm om mijn bijna-negenjarige. De kleuter op mijn rechterheup. Mijn puber rechts naast me. Ik houd ze stevig vast, waar ik maar kan. We zingen het slotlied van de kerkdienst. Het lied dat ook het slotlied was van Alex’ leven met ons, het lied dat we bij zijn open graf zongen: Jezus Overwinnaar. Terugdenken Daar sta ik dan. Het is het begin van een feestweek vol verdriet en herinneringen. Of een verdrietweek vol feestjes. Ik weet zo net nog niet welke versie het gaat worden. Dat is elk jaar weer een verrassing. Het is een…
-
Alles alleen? Niks alleen!
Flink chagrijnig zak ik op bed. Voor de tweede avond op rij verloopt het bedritueel waardeloos. Niks voorlezen, liedjes en rustige gesprekjes. In plaats daarvan klinkt er gemopper en gewaarschuw. Nummer 1 en 3 gebruiken de alom bekende trucjes. Nummer 2 heeft gisteren bij een vieze sloot gespeeld, met als gevolg een arm onder de jeukbulten. We hebben er daardoor samen al een slapeloze nacht op zitten. En ik verwacht niet dat deze nacht veel beter wordt. Frustraties Waarom die frustraties, vraag ik mezelf af. Ze heeft toch echt jeuk, ze kan er niets aan doen? Het antwoord borrelt meteen op, want ik ken het inmiddels. Ik.ben.er.gewoon.klaar.mee. Meteen daarna volgt het…
